"Oh be!" dedim. Sonunda biri söyledi. Üstelik sadece başlıktaki cümleyi söylemekle yetinmedi. "Kaybeden ana babadır" dedi. "Türkiye'nin vatandaşlarını ayrı gayrı görmek kimin haddine?" dedi.
"Türk, Kürt, Laz, Gürcü, Çerkez hepsi bizim kardeşimizdir" dedi.
"En büyüğü evlat acısıdır" dedi.
Dedi de dedi...
Ne yalan söyleyeyim, uzun zamandır dinlediğim en iyi konuşmaydı. Hem duygularıma, hem de mantığıma hitap etti üstelik. Hiçbir yanı eksik kalmadı.
Başbakan Erdoğan bu konuşmayla kanımca tarihe geçti.
Gerçek bir demokrasi ve kardeşlik manifestosuydu.
Erdoğan'ın sözlerini dinlerken aklıma son okuduğum kitap geldi. Aslında özellikle bir bölüm... Okurken kimi zaman beni kızdıran, kimi zaman "Beni bile radikal milliyetçi yapacaklar" diye söylenmeme sebep olan, bazen de gözlerimi dolduran bu kitabın ismi Urfa'da Ermeni Yetimhanesi. Amerikalı Mary Caroline Holmes'ın 1919-1921 yılları arasındaki anılarını kapsıyor.
Peki beni en çok rahatsız eden bölüm neydi? Aktaralım...
"Türkiye fena halde dayak yemişti. Yalandan verilen sözlerle büyük bağlaşığının ihanetine uğramış olan Türkiye, imparatorluğunun kalıntılarını elinde tutuyordu. Türkiye yeniden inşa edilmeliydi. Düşünenler biliyordu ki, hükümet buyruğuyla Hıristiyanlara uygulanan toplu kıyım ve zorunlu göç dolayısıyla Türk adı her uygar kişinin iğrendiği ve küçümsediği bir isimdi. Sorun yeniden hükümetlerini inşa etmek değil, aynı zamanda da dünya milletleri arasında iyi bir isim sahibi olmaktı. Gereken kendini arka planda tutan bir liderdi. Mustafa Kemal Paşa ileri çıkıp bu liderliği yüklendi. Sonra Boğaziçi'ndeki eski rejimden kurtuldular. Anadolu'da doğal olarak Cumhuriyet biçimine uyan bir hükümet kurdular. Lincoln'un ölümsüz 'Halkın, halk için, halk tarafından' sözleri iradesizce dudaklarından döküldü ve siyasetlerini biçimlendirdi. Yeni insanlar büyük yanlışlar yaptılar. Zulüm bildikleri tek yoldu. Eski biçimin içine yeniyi yerleştirirken çok büyük yanlışlar yaptılar. Buna rağmen gözlerinin önündeki amaçtan, yani 'Bu bizim ülkemizdir ve onu biz kendimiz, sadece kendimiz için yöneteceğiz' düşüncesinden hiç ayrılmadılar."
X X X
Başbakan Erdoğan, CHP Lideri Deniz Baykal, MHP Lideri Devlet Bahçeli...
Kim daha vatansever sizce?
Ölçebilir miyiz?
Mümkün mü?
Üstelik kişisel olarak üçünün de ülkesini bir ötekinden daha az sevdiğini düşünmüyorum. Belki de sırf bu yüzden aklıma kitabın beni rahatsız eden bu bölümleri geldi. Siz de rahatsız oldunuz mu? Niye? Doğru noktalar var diye mi yoksa yalan yazıldığı için mi? Bir düşünün!
Bu bizim ülkemizdir ve onu sadece biz kendimiz için yöneteceğiz.
"Biz kendimiz."
Biz kimiz peki?
Çerkez, Türk, Kürt, Gürcü...
Ermeni, Yahudi, Müslüman...
Eee nedir bu "Kandil kadrolarına teslim olmak" çıkışları...
İyice abartıp ülkenin Başbakan'ını vatan hainliğiyle suçlama girişimi?
Erdoğan'ın dünkü konuşmasını son derece cesur buldum.
Unutmamalı ki gerçek cesaret önce alkış almaz.
X X X
Gelelim işin duygu tarafına...
"Anneliğin siyaseti yoktur" cümlesini Deniz Baykal'dan duysaydık...
Fena mı olurdu?
Bir ülkede oğlunu kaybeden bir anne artık "Vatan sağ olsun" diyemiyorsa.
Bir ülkede bir evden büyüyen iki çocuğun biri dağa, diğeri orduya gidiyorsa.
Kaybeden anne babadır, kimse kusura bakmasın.
Ne dedik, günler önce bu köşeden?
Gerçek demokrasi için güçlü muhalefet lazım.
Güçlü muhalefet sadece AK Parti karşıtı olmak değildir.
Bazen, sağduyu muhalefetin mevcudiyetinin sebebidir.
Hükümetin başlattığı Kürt açılımı Türkiye için büyük bir şanstır.
Bahçeli ve Baykal'a sesleniyorum: "Lütfen kapıları kapatmayın."
Unutmayın...
Gündüz ortasında gözünü kapatan sadece kendine gece yapar.
Bu haber 96 defa okunmuştur.
